Η πανδημία επιτάχυνε τη μετάβαση: λίγες μέρες δουλειάς από τη Φλόριντα έγιναν μόνιμη μετακόμιση. Ακόμη κι έτσι, ξυπνούσε στις 5 το πρωί, έκανε meetings από την παραλία και, όταν κάτι δεν του άρεσε, γύριζε απλώς την κάμερα προς τον ωκεανό.
Σήμερα ζει σε κοινότητα συνταξιούχων κοντά στο Palm Beach, συμμετέχει σε οικονομικό λέσχη και διαβάζει –επιτέλους– «κανονικά» βιβλία: Σαίξπηρ, Μαρκ Τουέιν. Οι αγορές, όμως, νιώθουν το κενό. «Δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση στο ποιος θα τον αντικαταστήσει», παραδέχονται πρώην και νυν συνεργάτες του στη WSJ. «Κανείς δεν έχει αυτό το βάθος γνώσης». Ο ίδιος δείχνει ήρεμος. Σε λίγες μέρες κλείνει τα 72, θα ανοίξει με τα παιδιά του ένα Armagnac του 1954 που κρατά εδώ και δύο δεκαετίες και σχεδιάζει ένα τελευταίο ποτό με παλιούς φίλους της Wall Street. Για το μέλλον, δεν βιάζεται. «Πρέπει να αποφασίσω τι θέλω να κάνω όταν… μεγαλώσω», λέει χαμογελώντας. Και η Wall Street καταλαβαίνει ότι μόλις αποχαιρέτησε κάτι πολύ περισσότερο από έναν αναλυτή δεδομένων.