Η χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων δεν είναι απλώς μια κοινωνική πολιτική, αλλά μια αναπτυξιακή αναγκαιότητα. Για να έχουμε μια ανθεκτική οικονομία, είναι απαραίτητο να διασφαλίσουμε ότι οι συνεπείς επιχειρήσεις και οι πολίτες έχουν πρόσβαση σε ένα δίκαιο και λειτουργικό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αυτό τονίζει ο πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών, Ιωάννης Μπρατάκος, σε συνέντευξή του στη «Ν», προσθέτοντας ότι «χρειαζόμαστε περισσότερη ταχύτητα και καλύτερη στόχευση. Προϊόντα πιο κοντά στην πραγματική οικονομία από τις τράπεζες, σταθερούς κανόνες και εργαλεία εγγυοδοσίας που δουλεύουν στην πράξη από την πολιτεία. Και, πάνω απ’ όλα, ένα καθαρό σήμα ότι η συνέπεια ανταμείβεται».
Ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ προτείνει τρεις πρακτικές και εφαρμόσιμες λύσεις για τη βελτίωση της χρηματοδότησης των ΜμΕ, επισημαίνοντας ότι η ανάπτυξη δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στους μεγάλους. Σχολιάζοντας την απόφαση του Αρείου Πάγου για τον νόμο Κατσέλη, αναφέρει ότι δημιουργεί ηθικό ζήτημα για τους συνεπείς δανειολήπτες.
Αναφορικά με την πραγματική εικόνα της χρηματοδότησης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ο κ. Μπρατάκος δηλώνει: «Η εικόνα είναι σύνθετη. Από τη μια, το τραπεζικό σύστημα έχει ανακτήσει τη σταθερότητά του και υπάρχουν εργαλεία, ιδίως με τη συνδρομή ευρωπαϊκών προγραμμάτων, που μπορούν να στηρίξουν επενδύσεις. Από την άλλη, όμως, για πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις -και ειδικά για τις πολύ μικρές- η πρόσβαση στη χρηματοδότηση παραμένει δύσκολη στην πράξη. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το ύψος των επιτοκίων, αλλά και τα αυστηρά κριτήρια, οι εξασφαλίσεις και η περιορισμένη ανοχή στο ρίσκο. Η ρευστότητα δεν είναι πολυτέλεια, αλλά προϋπόθεση για να κρατήσουν δουλειές και να προχωρήσουν σε αναβάθμιση ή νέες παραγγελίες.»
Σχετικά με τα βασικά εμπόδια, αναφέρει ότι «τα τραπεζικά μοντέλα αξιολόγησης δεν έχουν ακόμη προσαρμοστεί επαρκώς στη δομή της ελληνικής ΜμΕ. Χρειαζόμαστε εργαλεία που ανταποκρίνονται καλύτερα σε αυτή την πραγματικότητα: περισσότερες εγγυήσεις και πιο εξειδικευμένα προϊόντα.»
Αναφορικά με τους servicers, τονίζει ότι «διαχειρίζονται κρίσιμο μέρος του ιδιωτικού χρέους και επηρεάζουν άμεσα τη βιωσιμότητα επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Ο στόχος δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά η λογιστική ανάκτηση απαιτήσεων, αλλά η παροχή ρεαλιστικών και λειτουργικών ρυθμίσεων.»
Σχολιάζοντας την πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου για τον νόμο Κατσέλη, επισημαίνει ότι «δημιουργεί ένα σοβαρό παράδοξο στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, καθώς ο συνεπής δανειολήπτης κινδυνεύει να βρεθεί σε δυσμενέστερη θέση.»
Για τις παρενέργειες αυτής της απόφασης, αναφέρει ότι «δημιουργείται ζήτημα ηθικού κινδύνου, καθώς ο συνεπής δανειολήπτης μπορεί να νιώθει αδικημένος, κάτι που μπορεί να διαβρώσει τη κουλτούρα συνέπειας.»
Τέλος, προτείνει τρεις πρακτικές λύσεις για τη βελτίωση της χρηματοδότησης των ΜμΕ: περισσότερες εγγυήσεις αντί για εξασφαλίσεις, ουσιαστική δεύτερη ευκαιρία για ρυθμισμένες επιχειρήσεις και ενίσχυση εναλλακτικών μορφών χρηματοδότησης. «Η ανάπτυξη δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στους μεγάλους. Πρέπει να ανοίξουμε περισσότερο το “μενού” επιλογών για τους μικρούς, ειδικά για κεφάλαιο κίνησης.»
Κλείνοντας, το μήνυμα προς τράπεζες και πολιτεία είναι σαφές: «Η χρηματοδότηση των ΜμΕ δεν είναι κοινωνική πολιτική, είναι αναπτυξιακή αναγκαιότητα. Χρειαζόμαστε περισσότερη ταχύτητα και καλύτερη στόχευση, προϊόντα πιο κοντά στην πραγματική οικονομία και ένα καθαρό σήμα ότι η συνέπεια ανταμείβεται.»